Kortsluiting

Ineens is het daar! Kortsluiting! In mijn hoofd…

Steeds meer ga ik mezelf begrijpen. Nou ja, begrijpen…
Ik zie steeds ietsje beter wat er gebeurt in mijn hoofd, maar begrijpen doe ik het helemaal niet.
Ik wìl het niet hoeven te begrijpen! Ik wil dat het ophoudt! Ik wil dat ik normaal ben en doe! Ik wìl niet dat dit gebeurt!

Het is zo onzichtbaar voor de buitenwereld. Jarenlang heb ik mij aangepast. Goed kijken en opletten hoe anderen doen. Zorgen dat ik niet opval, maar er uit zie, zoals van me verwacht wordt. Gezicht in de plooi, benen stilhouden, niet teveel friemelen met mn handen (of juist wel). Heb ik mijn armen in de juiste stand? Sta ik goed? Zit ik niet te onderuit gezakt? Kijk ik iemand op de goede manier aan? Kijk ik weer op tijd weg? Moet ik nu lachen of gewoon kijken?
Daar ben ik áltijd en cónstant onbewust en geregeld bewust mee bezig. Doodvermoeiend!

Niemand ziet het. Niemand merkt het. Gelukkig maar…. Of juist niet zo gelukkig. Want daardoor zijn de verwachtingen normaal. Maar te hóóg voor mij. Niemand beseft dat ik daar niet aan kan voldoen. Ik eerst ook niet.

Sinds de diagnose Autisme Asperger krijgt dit eindelijk een plekje. Kan ik me bewust worden wat er in mij gebeurt. Waarom ik bijv. zomaar boos wordt om niks; uiteraard zonder dat te laten merken!
Het is confronterend en een opluchting tegelijk.

Hoewel ik steeds meer leer, gebeurt het nog vaak dat ik de kortsluiting niet zie aankomen. Enerzijds is dat niet zo heel verkeerd, want het laat weer ff zien, dat het helaas nodig is dat ik op tijd terugschakel.

Gister was zo’n dag. Aan het eind van de middag overviel het me. Ik kon wel gillen en slaan (en zo bén ik helemaal niet!). “Ik blijf thuis!” zei ik tegen mijn man, “iedereen bekijkt het maar, ik word gek, ik ga niet!”. Er stond namelijk nog een gezamenlijk eten op het programma. Dat trok ik niet meer.

Vroeger zou ik mezelf bij elkaar geraapt hebben: “stel je niet aan! je overleeft het wel!”. En dat ís ook zo, want dat heb ik jaren met succes geoefend. Alleen ben ik daarna niet te genieten of wordt ik een stuiterende ratel. En heb ik weer een stukje buffer opgebruikt, waardoor mijn algehele moeheid toeneemt.

Dus dat doe ik niet meer! Ik raap mezelf niet meer bij elkaar, maar geef toe aan mijn gevoel. Het autisme in mij komt daardoor meer naar buiten, in plaats van dat het zich ophoopt in mijn hoofd. Per saldo kan ik hierdoor meer aan. Uiteraard is dat niet wat de buitenwereld ziet…. tja… dat neem ik maar voor lief.

Hoe kwam de kortsluiting dit keer? Begrijpen doe ik het nog lang niet, maar analyseren kan ik als de beste. Terugkijkend was het gister een grote opeenstapeling van dingen die bij mij energie-vreten. Het beroerde is dat ik sommige van die dingen juist fijn vind om te doen…. maar het autisme in mij is het daar niet mee eens. Ik vind dit zo irritant tegenstrijdig! Bah!

De dag begon met een coachingsgesprek. Het plan was dat ik de rest van de dag ongestoord achter de computer zou werken, zodat ik voldoende buffer over had voor het gezamenlijk eten ’s avonds, waar ik al tegenop zag.

Kort na het gesprek hoorde ik de grasmaaier starten op ons parkje.
Dus gauw ff poep-ruimen ;-). Praatje gemaakt en uitgenodigd voor koffie over een uur. Gauw nog ff werken, maar dat lukte niet echt.
Daar komt bij dat het werk, waar ik deze dagen mee bezig ben, me erg frustreert, omdat het niet lukt zoals mijn hoofd vindt dat het moet (ook zo’n fijn autisme-ding).

Het is al bijna 2 uur ’s middags, als ik een nieuwe poging doe om lekker te werken. Ruim uur later staat de huishoudelijke hulp op de vloer. Oei, ik was vergeten dat ze vandaag kwam in plaats van morgen. Ze kwam ook nog eens met een beroerde mededeling dat er over 2 weken iemand anders zou starten bij ons. Op een dag die beslist niet uitkwam. Ik moest dus ook nog flink op mijn strepen gaan staan.

Tegen 4 uur besef ik dat het me allemaal teveel wordt en neem ik me voor om pauze te nemen totdat we weg moeten.

Het is al te laat!
Ik voel ineens dat al flink boos ben. Dat ik het liefst de hele boel kort en klein sla. Dat niemand in mijn buurt moet komen, want dan kan die een lelijke sneer krijgen. Gelukkig ben ik nog wel in staat om me te beheersen, maar ik begrijp sinds een tijdje, waarom sommige mensen ‘zomaar’ een woede-aanval krijgen en zich niet kunnen beheersen.

Ben dus thuisgebleven. Weggedoken in hoekje met m’n mobiel. Het scheelde niet veel of ik was naar bed gegaan om te slapen. De rest van de avond doe ik niets meer, beetje staren naar m’n mobiel. Mijn hoofd komt langzaam tot rust. De boosheid zakt mee.

Na een redelijk goede nachtrust merk vandaag ik dat het nog niet over is. Het was dus best een grote crash. Dus ik moet extra goed naar m’n gevoel luisteren. Dat was niet mijn bedoeling! Ik wil aan de slag! Het programmeer-probleem opgelost zien te krijgen!
Maar ook mijn man attendeert mij erop: neem rust! Want we weten inmiddels dat ik soms weken niet kan werken als ik wel over mijn grenzen blijf gaan. Vandaag dus maar rustig aan doen en vooral dingen doen ik prettig vind.
Een blog schrijven is één van die dingen, soms…

Geplaatst op 20 september 2019, in DivaeLife en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: